കേരളത്തിലെ നഴ്സുമാർ - നിശബ്ദമായി എരിയുന്ന മെഴുകുതിരികൾ

നമ്മുടെ ആരോഗ്യമേഖലയുടെ കരുത്ത് എന്ന് നാം അഭിമാനപൂർവ്വം വിളിക്കുന്ന നഴ്സുമാർ യഥാർത്ഥത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നത് വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള മാനസികവും ശാരീരികവുമായ കഷ്ടപ്പാടുകളാണ്. ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ രോഗികളെ പരിചരിക്കുമ്പോഴും ആ യൂണിഫോമിനുള്ളിൽ വിങ്ങുന്ന ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെന്ന് പലപ്പോഴും സമൂഹം തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും വീട്ടിലാക്കി, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ രാപ്പകൽ ഭേദമില്ലാതെ ഓടുന്നവരാണ് ഇവർ.

മറ്റൊരു തൊഴിലിനും ഇല്ലാത്ത അത്രയും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമാണ് ഓരോ നഴ്സിന്റെയും കൈകളിലുള്ളത്. ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ പോലും ഒരാളുടെ ജീവനെ ബാധിച്ചേക്കാം എന്ന തിരിച്ചറിവ് നൽകുന്ന സമ്മർദ്ദം ചെറുതല്ല. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും കൃത്യസമയത്ത് ആഹാരം കഴിക്കാൻ പോലും സാധിക്കാത്ത ഡ്യൂട്ടി സമയങ്ങളും ഇവരുടെ ആരോഗ്യത്തെ ക്രമേണ നശിപ്പിക്കുന്നു. മരണം തൊട്ടുമുന്നിൽ കാണുന്ന രോഗികളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ വേദന സ്വന്തം വേദനയായി ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോഴും ഒരു നഴ്സ് അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷം ആരും കാണാറില്ല.

സ്വന്തം സുഖസൗകര്യങ്ങൾ മറന്ന് അധ്വാനിച്ചിട്ടും അതിനനുസരിച്ചുള്ള മാന്യമായ ശമ്പളം ഇന്നും ഇവർക്ക് അന്യമാണ്. സാമ്പത്തിക പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിലും കടം വാങ്ങിയും മറ്റും പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ഇവരുടെ ജീവിതം തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിൽ വഴിമുട്ടി നിൽക്കുന്നു.

ആശുപത്രികളിൽ അമിതമായ രോഗി-നഴ്സ് അനുപാതം കാരണം ഇവർക്ക് ശാരീരികമായി വിശ്രമിക്കാൻ പോലും സമയം ലഭിക്കാറില്ല. എട്ടു മണിക്കൂർ ഡ്യൂട്ടി എന്നത് പലപ്പോഴും പത്തും പന്ത്രണ്ടും മണിക്കൂറുകളായി നീളുന്നു.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹവും കരുതലും നൽകുന്ന ഇവരോട് രോഗികളും കൂട്ടിരിപ്പുകാരും കാട്ടുന്ന മോശം പെരുമാറ്റം ഇവരെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നു. അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനം സമൂഹത്തിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന തോന്നൽ ഈ രംഗത്ത് നിന്ന് മാറാൻ പലരെയും നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ കൈകളായി നാം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ ശുശ്രൂഷകർക്ക് അർഹമായ വേതനവും പരിഗണനയും നൽകേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. അവരുടെ കണ്ണുനീർ കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു ആരോഗ്യ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമാകാൻ കഴിയില്ല.